Ik kan niet
tekenen.

Zo kwam ik bij AI terecht, ruim voor iedereen er een mening over had. Het haalde de enige drempel weg die me anders buiten een ambacht had gehouden waar ik van hou. Ik ging heus geen drie jaar tekenles volgen — daar heb ik het geduld niet voor, en ik heb de nevenprojecten om dat te bewijzen.

Meteen maar bekend: ik druk geen T-shirts

Eén keer, voor een nicht, onder lichte dwang. Papier is mijn ding. Affiches, oplages, dingen die aan een muur hangen en nooit gewassen moeten worden.

Er zit dus iets absurds in dat de meeste mensen deze tool voor shirts gebruiken. Maar ik woon niet alleen op deze wereld, en de wiskunde trekt zich niets aan van wat eronder ligt: een dot die een gaas van 156 overleeft, overleeft dat met katoen of met papier eronder. De zeven drukkers die dit getest hebben, dekken het terrein dat ik zelf links laat liggen — hun werk staat hier. En als jij ook iets maakte, toon ons je werk.

Meer stielen dan netjes is

Daarvoor droeg ik borden, stond ik aan deuren, hield ik een galerie, baatte ik een snackbar uit en organiseerde ik evenementen. Niets daarvan was een plan; alles kwam uit dezelfde reflex — iets zien dat zou moeten bestaan, het uit nieuwsgierigheid maken, van frustratie ongedurig worden, en weer doorgaan.

De laatste dertig jaar heeft die reflex een visitekaartje: Motionmill, mijn web- en marketingbureau in Antwerpen. En een paar zijdeuren: Terracraft, een vakantiehuis dat ik met anderen run, en de aanhoudende ambitie om deftig meubels te leren maken. De meubels zijn op de hoogte van die ambitie. De meubels wachten.

Twee ambachten die haasten afstraffen

Zeefdruk is de vreemde eend in die lijst, en precies daarom is het blijven plakken. Het is traag. Het straft ongeduld af met een directheid die bijna onbeleefd is. Een verkeerd belicht raam blijft een verkeerd belicht raam, en daar helpt geen haast, geen charme en geen dertig jaar marketingervaring tegen. Voor iemand die niet stil kan zitten, is aan de pers staan het dichtste wat ik bij stilzitten kom.

De andere is vliegvissen, en ik doe dat niet voor de vis. De vis is eerlijk gezegd een onderbreking. Waar ik voor kom is het zoeken: het water lezen, uitvissen waar een forel zou moeten staan en waarom, en de vlieg dan precies daar leggen. Een technisch perfecte worp is zijn eigen beloning. Of er iets op stijgt, doet er bijna niet toe.

Een perfecte worp en een druk die feilloos in register valt, geven exact dezelfde voldoening. Je hebt geen geluk gehad. Je hebt de situatie gelezen, je hebt het juist gedaan, en het ding heeft je beloond door te kloppen.

Twee hobby's waarbij haasten het aantoonbaar slechter maakt, gekozen door iemand die niet kan stoppen met haasten. Ik zie de grap zelf ook.

Het enige dat ik niet kon laten liggen

Films maken. Ofwel koop je een RIP van een paar honderd euro, ofwel vecht je élke keer opnieuw met het bitmapvenster in Photoshop, ofwel gebruik je een gratis tool die je vlakke kleurlagen geeft die een pers niet kan drukken. Allemaal wrijving — en wrijving is het enige waar dertig jaar marketing me volstrekt ongeschikt voor heeft gemaakt om aan voorbij te lopen.

Dus bouwde ik wat ik zelf wilde. Ontwerp opladen, gaastelling kiezen, films die je vandaag nog kan printen en belichten. Enkel spot colors, want dat is wat de meesten van ons effectief drukken, en doen alsof het anders is kost je alleen ramen.

De drang om te blijven sleutelen gaat nooit echt weg. Er zit nu ook een basis CMYK-modus in, in beta — ik wil zelf weten of die standhoudt voor ik hem goed genoeg vind.

Drukkers gebruiken het nu. Dat verbaast me nog altijd een beetje.

En ergens tussen dat alles zitten drie kinderen en een zoon die erbij kwam zonder dat er ooit papierwerk aan te pas is gekomen. Samen zijn zij de reden dat er ooit iets áf raakt, en de reden dat niets ooit op tijd af raakt.

Veelgestelde vragen